bron: 'Krause: Handbuch Aquarienwasser'

Duradrakon  -  voor een natuurlijk verharding van het water

Het totaalgehalte aan opgeloste zouten in zoet water blijkt sterk te variëren afhankelijk van de locatie en ligt in de meeste gevallen tussen 100 tot 800 mg/l.
Opmerkelijk is dat daarbij de verhouding tussen de verschillende ionen in de meeste gevallen relatief constant blijft. Daaruit heeft men een soort gemiddelde waarde bepaald, de zogenoemde ionen standaardverhouding.

Er zijn wereldwijd slechts weinig zoet watergebieden die van deze ionen standaardverhouding afwijken. De meest bekende daarvan zijn de typische zwartwater rivieren zoals de Rio Negro, waarbij een deel van de bicarbonaationen vervangen zijn door sulfaat en chloride ionen, en het Tanganjikameer, dat zich duidelijk onderscheid door een hoger natrium- en magnesium gehalte.

Karakteristieken van een goede algemene waterverharder:
1) Op grond van het bovenstaande is het duidelijk dat een algemene waterverharder een samenstelling moet hebben die zo goed mogelijk overeenkomt met de ionen standaardverhouding voor zoet water.
2) Daarnaast is het belangrijk dat de noodzakelijke sporenelementen aanwezig zijn. Sporenelementen dragen niet zo zeer bij aan de waterwaarden zoals de hardheid en zuurgraad, maar ze zijn wel essentieel voor de biologische systemen.
3) Gebruik van zuren (zoals citroenzuur of HSO4-) in het zoutmengsel moet worden vermeden. Soms wordt een dergelijke truc gebruikt om de anders moeilijk oplosbare carbonaten snel en volledig op te lossen. Maar we kunnen deze trucs, die aanleiding kunnen geven tot oncontroleerbare pH sprongen, beter achterwege laten. Citroenzuur wordt in het aquarium door bacteriën volledig afgebroken onder verbruik van zuurstof, waardoor het bacterie kiemgetal stijgt. Toevoeging van waterstofsulfaten leidt tot een verschuiving in de ionenbalans en onnodige verhoging van de zoutconcentratie.

Zeker als we streven naar een zo natuurlijk mogelijke watersamenstelling is het dus beter dit soort trucs te vermijden en de wat tragere oplossing van het calciumcarbonaat te accepteren.

Toepassing
Door de GH (algemene hardheid of totale hardheid) en de KH (carbonaathardheid) te meten krijgen we in het algemeen een goede indruk van de hoeveelheid in het water opgeloste zouten. Puur water (zonder opgeloste zouten dus met een KH en GH van nul) totaal ongeschikt voor leven.
Voor een goede verzorging van vissen en planten is een minimale waterhardheid van 1 tot 3 vereist. Afhankelijk van het gehouden vissen- en plantenbestand kan een hogere waterhardheid gewenst zijn.
Toevoeging van Duradrakon verhoogt zowel de KH als de GH. Het in Duradrakon aanwezige moeilijk oplosbare calciumcarbonaat lost langzaam op in de vorm van waterstofcarbonaat onder verbruik van CO2. Daarom deze verharder alleen gebruiken bij een pH<7.0 en voldoende CO2. Hoe lager de pH, des te meer CO2 beschikbaar is en des te sneller het materiaal oplost. Bij een pH van 6,0 zal het materiaal binnen een paar minuten opgelost zijn. Bij een pH rond 7,0 en bij relatief weinig CO2 kan het enkele uren duren voordat al het materiaal opgelost is.
Bij toediening zal gedurende korte tijd een lichte troebeling ontstaan. Dit is onschadelijk voor de dieren en planten en de troebeling verdwijnt vanzelf.

Samenstelling:

Met een dosis van 3,75 gram Duradrakon per 100 liter voegt men de volgende belangrijke ionen toe:
23,4 mg/l waterstofcarbonaat; 6,5 mg/l calcium; 5,6 mg/l sulfaat; 3,8 mg/l chloride;
2,2 mg/l natrium; 2,0 mg/l magnesium; 0,9 mg/l kalium; sporenelementen.