Het Tanganjikameer water bevat verder sporen ijzer, lithium en aluminium en relatief veel silicaten (een meer gedetailleerde analyse is te vinden in het artikel 'gezond water' onder de knop 'teksten') . En hoewel in het water ook fosfaten en nitraten aanwezig zijn, hoeven deze niet te worden toegevoegd aan een waterverharder. Deze ontstaan in ruim voldoende mate door het visbestand in een aquarium. Iets soortgelijks geldt voor het ijzergehalte, sporen zijn al aanwezig in de toe te voegen sporenelementen (NaCl vrij zeezout); zonodig kan dit met een goede waterplantenvoeding worden aangevuld. 
Verder vindt men vrijwel uitsluitend waterstofcarbonaten als anion in het Tanganjikameer. Als men dus het water uit het Tanganjikameer exact zou willen nabootsen, dan zou men een zoutmengsel met de zeer moeilijk oplosbare calciumcarbonaat en magnesium-carbonaat zouten moeten gebruiken.
Bij de beoogde alkalische pH waarde (pH ~ 9) zullen deze carbonaatzouten echter niet of nauwelijks oplossen. Dus, een één component waterverharder ontwikkelen voor het namaken van Tanganjikameerwater zal niet gaan, tenminste niet als we daarbij de samenstelling van water uit het Tanganjikameer natuurgetrouw willen nabootsen.

In vrijwel alle zoetwatergebieden op aarde is het calciumgehalte duidelijk hoger dan het magnesiumgehalte.
Hierdoor wordt de pH waarde op een natuurlijke wijze naar boven toe begrenst, zelfs bij een hoge carbonaat hardheid, omdat bij een pH van 8,5 tot 9 calciumcarbonaat (kalk) neerslaat waardoor een verdere verhoging van de pH uitblijft.
In het Tangajikameer is echter de hoeveelheid opgelost magnesium viermaal zo groot als de opgeloste hoeveelheid calcium (op moleculaire niveau zelfs bijna 6 maal zo veel). En omdat magnesiumcarbonaat pas neerslaat bij een pH van 9,5 tot 10, kan in dit water de pH gemakkelijk boven de negen stijgen.
Een te lage pH en/of een teveel aan vrij CO2 wordt door de Tanganjika cichliden zeer slecht verdragen.

Net als bij de waterverharder voor het Malawimeerwater is de oplossing voor dit probleem het gebruik van een 2 componenten zoutmengsel:
Het ene zoutmengsel bevat de aardalkaliionen (Ca 2+ en Mg 2+) en sporenelementen in de gewenste verhouding en in eenvoudig oplosbare vorm (mengsel B) en het andere mengsel (mengsel A) bevat de daarbij behorende (waterstof)carbonaten eveneens in een gemakkelijk oplosbare vorm.
Door het gebruik van deze twee componenten waterverharder bereikt men de gewenste pH en de gewenste hardheid bij een nauwelijks verhoogd totaal gehalte aan minerale zouten.

Toepassing en dosering van Duradrakon T
In de onderstaande tabel is steeds de dosering weergegeven voor zoutmengsel A en voor zoutmengsel B die bij bepaalde uitgangshardheid nodig is om Tanganjikameerwater goed na te bootsen.
Meet nu eerst zowel de KH als de GH waarde van het te gebruiken water. Bij een KH waarde lager dan 18 lees je in de middelste kolom van de tabel de hoeveelheid van component A die nodig is om een KH van 17,6 te bereiken. Evenzo bij een GH die lager is dan 12. De hoeveelheid van component B die nodig is om een GH van 11,2 te bereiken is afhankelijk van de gemeten GH van het te gebruiken water en vind je in de rechterkolom.

De beide componenten A en B moeten apart worden opgelost. De beide oplossingen vlak voor de toevoeging aan het aquarium mengen in een zo'n verdund mogelijke vorm.
Let op: component A is in onverdunde vorm relatief alkalisch en langdurige blootstelling van huid en slijmvliezen (ogen!) moet worden voorkomen. In twijfelgevallen ruim spoelen met leidingwater. Voorkom ook het inademen van het materiaal. Component B kan bij langere inwerking eveneens irriterend werken.
Buiten bereik van kinderen bewaren.

Samenstelling